اين امر نيز در تواريخ آمده است كه عرب جاهلى به خاطر احترام فوق العاده اى كه براى كعبه و سرزمين مكه قائل بود گاهى قطعات سنگى از آنجا را با خود به نقاط ديگر مىبرد و مورد احترام و كم كم پرستش قرار مىداد . و در هر حال اينها منافاتى با آنچه در داستان « عمرو بن لحى » نقل شده ندارد كه او به هنگام سفر به شام صحنه هايى از بتپرستى را مشاهده كرد و براى اولين بار بتى را با خود از آنجا به حجاز آورد ، و پرستش بتان از آن زمان معمول شد ، چرا كه هر يك از آنچه گفتيم يكى از ريشه‌هاى بتپرستى را بيان مىكند و انگيزه شاميان در پرستش بتها نيز از همين امور يا مانند آن سرچشمه مىگرفت . اما در هر صورت اينها همه اوهام و خيالات بىاساسى بود كه از مغزهاى ناتوان تراوش مىكرد ، و مردم را از جاده اصيل خداشناسى منحرف مىساخت . قرآن مجيد مخصوصا روى اين نكته تاكيد مىكند كه انسان بدون هيچ واسطه اى مىتواند با خداى خود تماس گيرد ، با او سخن گويد ، راز و نياز كند ، حاجت بطلبد ، تقاضاى عفو و توبه كند ، اينها همه از آن او و در اختيار و قدرت او است . سوره « حمد » بيانگر اين واقعيت است چرا كه بندگان با خواندن اين سوره به طور مداوم در نمازهاى روزانه مستقيما با پروردگار خود ارتباط برقرار مىكنند ، او را مىخوانند و بدون هيچ واسطه اى از او تقاضا مىكنند و حاجات خويش را مىطلبند . طرز استغفار و توبه در برنامه‌هاى اسلامى و همچنين هر گونه تقاضا از خداوند بزرگ كه دعاهاى ماثوره ما مملو از آن است همگى نشان مىدهد كه اسلام هيچگونه واسطه اى در اين مسائل قائل نشده است و اين همان حقيقت توحيد است . حتى مساله شفاعت و توسل به اولياء اللَّه نيز مقيد به اذن پروردگار و اجازه